Bekende Wachtebekenaren

Stef Bos (1961 * ingeweken)

Stef Bos (Veenendaal, 12 juli 1961) is een Nederlandse zanger, die lange tijd in Antwerpen woonde maar reist nu met regelmaat tussen Zuid-Afirka en Wachtebeke.
Stef Bos begon zijn carrière als lid van het cabaretduo Kaliber in zijn menwerken met onder andere Raymond van het Groenewoud en Johan Verminnen.

In 1990 bracht hij zijn eerste single uit, Is Dit Nu Later, die geen succes wordt. Grote bekendheid krijgt hij met de single Papa.
Later integreerde hij veel Afrikaanse invloeden in zijn muziek en is daardoor ook bekend in Zuid-Afrika. Stef Bos heeft een kosmopolitische instelling die terug te vinden is in zijn werk.
Tot 1993 speelde Stef Bos de rol van Joop Mengelmoes (door Samson Meneer Chocomoes genoemd) in de Nederlandstalig-Belgische televisieserie Samson en Gert. Bos schreef ook veel liedjes voor Samson & Gert.

Uittreksel discografie

	Is dit nu later (1990)
	Papa (1991)
	Tussen de liefde en de leegte (1992)
	Vuur (1994)
	Schaduw in de nacht (1995)
	De onderstroom (1997)
	Stad en land - Live 92/98 (1998)
	Zien (1999)
	Beste van Bos (Zuid-Afrika) (2000)
	Noord & Zuid (2000)
	Van Mpumalanga tot die Kaap (2001)
	Donker en licht (2003)
	Donker en lig (Zuid-Afrika) (2003)
	Jy vir my (2003)
	Ruimtevaarder (oktober 2005)
	In een ander licht (2009)
	Dit is nu later! 20 jaar Stef Bos (2010)
	..

Bibliografie

	Meer dan papa (1998)
	Gebroke sinne (juli 2004 - Zuid-Afrika)
	Gebroken zinnen (oktober 2004)
	Alles Wat was (oktober 2005)
	Ja!, uitgeverij Lannoo (augustus 2006)
	Stillewe (oktober 2008)
	Stillewe (Zuid-Afrikaanse versie) (december 2009)
	...

Bart De Pauw (1968 * uitgeweken)

Bart De Pauw (Wachtebeke, 28 mei 1968) is een Belgisch televisiemaker die vooral bekend werd door de programma's Buiten De Zone, Schalkse Ruiters en Het Geslacht De Pauw. Hij treedt vaak op als acteur en scenarist en veel van zijn programma's zijn humoristisch van inslag.

De Pauw's televisiecarrière begon in 1985 in het televisieprogramma "Meester, hij begint weer" van Frank Dingenen, een humoristisch jongerenprogramma op de BRT waarvoor hij de rol van Bart speelde en meehielp als co-scenarist. In oktober 2008 kwam de film Loft uit, waarvoor De Pauw het scenario heeft geschreven.

Op 2 september 2008 raakte bekend dat hij na een periode van 11 jaar, productiehuis Woestijnvis verlaat. Hij "miste er de sfeer van de vroege dagen" laat hij optekenen in 'De Morgen'. Hij richtte in december 2008, samen met Helen Perquy, een nieuw productiehuis op, de bvba Koeken Troef. De eerste realisatie daarvan is het familieprogramma De Kinderpuzzel, dat vanaf 21 februari 2010 op de VRT werd uitgezonden. Hij was ook een oplichter in het nieuwe VT4-programma van Tom Waes, De Oplichters. Verder volgde in 2011 het spelprogramma De Kazakkendraaiers vanaf februari 2011; vanaf oktober 2011 starten de opnames van de fictiereeks Quiz Me Quick, geschreven door De Pauw en Jonas Geirnaert.

Jonas Geirnaert (1982 * uitgeweken)

Jonas Geirnaert  is een Vlaams comedy- en televisiemaker, en regisseur van animatiefilms.

Hij studeerde animatie aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Gent van 1999 tot 2004.

Op het Filmfestival van Cannes kaapte hij de prijs van de jury weg in mei 2004. Hij deed dit met een korte (11 minuten durende) animatiefilm, "Flatlife". Toen hij het filmpje inzond voor selectie was alleen de eerste minuut van klank voorzien. Deze film was zijn eindwerk en was dus nog niet helemaal af op de uiterste inzenddatum voor selectie. Hoewel Flatlife geen politieke boodschap bevat, was dit wel het geval met Geirnaerts vorige film "The All-American Alphabet". Op het podium in Cannes gaf Geirnaert de volgende boodschap aan alle Amerikanen: "Don't vote Bush, in case Michael Moore shouldn't have the chance to say that this evening" (stem niet voor Bush, als Michael Moore vanavond de kans niet krijgt om dit te zeggen). Hierbij kreeg hij de aandacht van een groot deel van het publiek, o.a. ook van Michael Moore zelf.

Jonas Geirnaert is ook lid van de cabaretgroep Neveneffecten. Hij is politiek actief bij de PVDA.

Hij werkt sinds 2006 hij bij Woestijnvis, waar hij met Neveneffecten werkte aan het gelijknamige televisieprogramma Neveneffecten. Tevens schreef hij mee aan de tweede reeks van Het Geslacht De Pauw, waarin hij ook een gastrol vertolkte als Oost-Europese loodgieter (reeks 2, afleveringen 7 en 8). Daarna maakte hij met de Neveneffecten de Woestijnvis-serie Willy's en Marjetten, absurde humor in de lijn van Neveneffecten, dat in het najaar 2006 op zondagavond in prime-time op één uitgezonden werd. In 2011 is Jonas Geirnaert met een nieuw televisieprogramma, Basta genaamd, te zien op de Belgische publieke omroep.

Carry Goossens (1953 * ingeweken)

Carry Goossens (19 januari 1953, Mechelen) is een Vlaams acteur.

Hij behaalde een hoger diploma plastische kunsten in het St.-Lucas Instituut te Brussel. Drie jaar actief als reclametekenaar / ontwerper. Hij wordt door de theatermicrobe gebeten via het Liefhebberstoneel te Mechelen. Hij behaalde de eerste prijs dramatische kunst aan het Koninklijk Conservatorium te Antwerpen. Van 1982 tot 1989 vast verbonden aan het Reizend Volkstheater en gastrollen bij zowat alle gezelschappen in Vlaanderen. Gekend bij TV-kijkend Vlaanderen in “ FC De Kampioenen”,”Lili en Marleen”, “Café Majestic” en komische programma's met o.a. Gaston Berghmans en Jan Van Dyke.Later ook in de jeugdreeks "Amika" en de televiereeks "Code 37". Zijsprongen voor televisie in Nederland (KRO) en Duitsland (SAT1). Sinds 2002 verbonden aan het Raamtheater te Antwerpen.

Carry is getrouwd met actrice Chris Bus. Deze had al 2 dochters van 2 en 4 toen ze Carry leerde kennen, Nelly en Lisbeth. Carry heeft de meisjes geadopteerd, zodat ze hem als hun echte vader beschouwen.

Lucrèce L'Ecluse (1952)

Lucrèce L'Ecluse werd op 30 november 1952 geboren in Wachtebeke, vlakbij de Nederlandse grens. Ooit woonde ze in een huis waarvan de voordeur in België stond en de achterdeur in Nederland. Ze woonde toen letterlijk op de grens.
Gedurende een lange periode gaf Lucrèce L'Ecluse deeltijds les in het onderwijs en schreef de andere helft van haar tijd boeken voor kinderen. Nu staat ze niet meer voor de klas.

Veel van haar boeken richten zich tot eerste lezertjes of kinderen met leesproblemen. Ze doet haar uiterste best om de situaties zo grappig en zo begrijpbaar mogelijk voor te stellen.

Haar eerste boek verscheen in 1990 en ondertussen heeft ze al meer dan dertig boeken op haar naam staan. Lucrèce schrijft voor kinderen tussen 3 en 12 jaar. Heel wat van haar boeken werden genomineerd door kinder- en jeugdjury's.
Lucrèce schrijft realistische verhalen, geïnspireerd door dingen die haar treffen in de werkelijkheid. Vaak schrijft ze over kinderen die haar pad (en haar hart) gekruist hebben. Haar boeken behandelen onderwerpen met een gevoelige noot, toch grappig en prikkelen de fantasie, zonder te overdrijven. Omdat ze geschreven zijn in een directe taal, spreken ze de kinderen erg aan.

Uittreksel bibliografie

	Allemaal bandieten?
	De steenweg
	Mats leent een dier
	5 onderjurken voor de koningin
	Dan kom ik naast je zitten
	De duinenhond
	Wolvenbos
	Een zonnige nacht
	Onder de dijk
	...

Jules Persyn (1978 - 1933)

Jules Persyn (Wachtebeke, 20 april 1878), is een schrijver en literatuurcriticus die vooral bekend staat voor zijn essays en schrijversbiografieën.
Hij studeerde wijsbegeerte in Rome maar stapte na twee jaar uit de opleiding en kwam terug naar België. Daar studeerde hij Germaanse filologie aan de universiteit van Leuven, een studie die hij succesvol beëindigde in 1902.
Jules Persyn doceerde aan de Katholieke Hogeschool voor Vrouwen, het Hoger Handelsinstituut in Antwerpen, en de Gentse Universiteit.
Tijdens W.O. I woonde Persyn in Engeland en Nederland.
Hij kwam noodlottig om het leven te Broechem op 10 oktober 1933. Zijn lichaam werd gevonden in een waterput.

 

Bibliografie

	Kiezen, smaken en schrijven (1907)
	Over letterkunde (1907-1919)
	L. van Deyssel, O.K. de Laey (1910)
	Kritisch kleingoed (1910-1914)
	Dr. Schaepman (1912-1927)
	A Glance at the Soul of the Low Countries (1916, Nederl. vert. 1936)
	Aesthetische verantwoordingen (1925)
	A. Snieders en zijn tijd (1925-1926)
	Gedenkdagen (1927)
	Hendrik Ibsen (1928-1929)
	A. Steenhoff-Smulders en M. Koenen (1931)
	Studiën en lezingen (1931-1932)

Camiel Saman

In 1905 werd Camiel Saman (amper 20jaar oud) dirigent van de muziekmaatschappij "De Eendracht", en hij zou dit blijven voor de volgende halve eeuw, tot hij in 1954, geveld door ziekte, zijn dirigeerstok moest afstaan. Camiel was niet enkel een geliefd dirigent die “zijn” muziek naar ongekende hoogten voerde, maar hij was tevens een geliefd componist. Hij schreef verschillende marsen en stukken, maar was vooral gekend door zijn werk in het cabaretgenre, van teksten voorzien door Meester Oscar Gallens.
Camiel vormde De Eendracht in 1923 om tot een harmonie en liet haar groeien en bloeien. (Een harmonie onderscheidt zich van bijvoorbeeld een fanfare door haar bezetting.  Een fanfare bestaat hoofdzakelijk uit koperblazers en saxen, terwijl een harmonie typisch klarinetten, hobo’s,en andere houtblazers kent).

Lieven Scheire (1981 * uitgeweken)

Lieven Scheire  is een Vlaamse comedy- en televisiemaker met opleiding van een fysicus, vooral bekend als lid van de groep Neveneffecten.

Lieven Scheire begon zijn carrière in mei 2001 als stand-up comedian. In 2002 won hij de Lunatic Stand-up Comedy Award.

Met zijn neef Jonas Geirnaert richtte hij de cabaretgroep Neveneffecten op waarmee hij in 2003 het Groninger Studenten Cabaret Festival won. Hun eerste wapenfeit was een filmpje in Zonder Handen, een item in het Woestijnvis-programma Man Bijt Hond, waar ze op de tonen van Rage Against The Machine een Droomfabriek-beer in elkaar sloegen.

Lieven Scheire werkt sinds september 2005 bij Woestijnvis waar hij met de groep Neveneffecten het gelijknamige programma Neveneffecten maakte. Ook schreef hij mee aan de tweede reeks van Het Geslacht De Pauw, waarin hij tevens een gastrol vertolkte (reeks 2, aflevering 5, de ingehuurde cameraman). In Willy's en Marjetten, een programma van Neveneffecten en Bart De Pauw, neemt hij onder meer de rol van Pol Thys voor zijn rekening.

In februari 2007 krijgt Lieven een eigen rubriek in De Laatste Show over zijn grote passie: de fysica. Hij legt iedere dinsdag een theorie uit uit de fysica, en toont daarbij op een elektronisch schoolbord animatietjes van zijn collega's Neveneffecten. Zo legt hij op een humoristische wijze de relativiteitstheorie uit, en de werking van een atoombom en de microgolfoven.

Vanaf 10 januari 2011 kwam Lieven Scheire, samen met de andere Neveneffecten, zes weken lang op één met het programma Basta. Hierin brachten zij, zoals ze het zelf noemden, “zelfgeknutselde onderzoeksjournalistiek”. Het programma stond sterk in de belangstelling omdat het thema’s behandelde als de belspelletjes (die naar aanleiding van Basta van de buis gehaald werden) en SABAM.

Ivan van Mossevelde (1940 - uitgeweken)

Ivan Van Mossevelde werd geboren in Wachtebeke als zoon van Gerard van Mossevelde en Hilda Coppens. Zijn vader was achtereenvolgend leraar aan het Sint-Amandus, Sint-Lucas en Sint-Antoniusinstituut te Gent en vormde wellicht de aanleiding tot zijn architectuuropleiding aan het hoger architectuurinstituut Sint-Lucas te Gent.

In de jaren 1970 maakt van Mossevelde gebruik van gesloten betonwanden die hij aanvankelijk in een katoenspinnerij in Kortrijk toepaste, maar later ook aanwendt in het huis van een verzamelaar in Deurle uit 1970, in een woning in Sint-Denijs-Westrem uit hetzelfde jaar en in een dokterspraktijk in Gent uit 1973.

In 1976 maakt van Mossevelde een interessant ontwerp voor de hoofdzetel van Aquavia in Landegem en het kantoor van Batibo Investments in Drongen waarbij hij gebruik maakt van een opvallende staalconstructie. Hij zal hetzelfde ontwerpprincipe toepassen in latere ontwerpen voor bedrijfsgebouwen zoals in de bovenbouw van het kantoorgebouw Floralis in Sint-Denijs-Westrem.

Begin jaren 1980 ontwerpt hij een aantal woningen die enigszins beïnvloed zijn door het post-modernisme zoals een woning in Waasmunster en woning Rombaut in Lovendegem.

Als echte italofiel trekt van Mossevelde in 1985 naar Italië en start hij een praktijk in Sammezano. Hij restaureerde er ondermeer het historische centrum van de Italiaanse gemeente Labro.

Eind jaren 1990 staat hij in voor het post-moderne ontwerp van het gemeentehuis van Sint-Martens-Latem dat rekening houdt met de specifieke context van het kunstenaarsdorp. Het gebouw beschikt over een aantal post-moderne elementen die verwijzen naar de aanpalende kerk en is bovendien sterk gericht op het omliggende landschap waartoe de Leie behoort.

Belangrijkste werken

	1970 : huis van een verzamelaar in Deurle
	1970 : woning in Sint-Denijs-Westrem
	1973 : dokterspraktijk in Gent
	1973 : woning in Merelbeke
	1976 : kantoor Aquavia in Landegem, Nevele
	1977 : kantoor Batibo Investments in Drongen
	1984 : woning Rombaut in Lovendegem
	1999 : gemeentehuis in Sint-Martens-Latem
	2005 : bovenbouw kantoorgebouw Floralis in Sint-Denijs-Westrem

Eriek Verpale (1952 - uitgeweken)

Eriek Verpale werd geboren te Zelzate, volgde economie-talen als interne leerling bij de broeders in Oostakker-Lourdes en studeerde aan de Universiteit Gent (UG), toen nog RUG, 1 jaar Germaanse filologie en 1 jaar slavistiek (1970-1972). Opgevoed door zijn overgrootmoeder, die vlak naast hem woonde werd zijn belangstelling gewekt voor de Joodse cultuur, hij heeft dan ook verschillende vertalingen uit het Jiddisch en Hebreeuws op zijn actief.

Bibliografie

	De rabbi en andere verhalen (1975)
	Polder- & andere gedichten (1975)
	Voor een simpel ogenblik maar... (1976)
	Een meisje uit Odessa (1979)
	Op de trappen van Algiers (1980)
	Alles in het klein (1990) (NCR-prijs 1992)
	Dichtbundel: nachten van Beiroet (1994)
	Nagelbrieven: de patatten zijn geschild (1998)
	Gitta (1997)
	Katse nachten (2000)
	Samen met Luuk Gruwes, het autobiografische Onder vier ogen en Siamees dagboek

Toneelstukken

	Olivetti 82 (1993) - verfilmd door Rudi Vandenbossche in (2001) met in de hoofdrol: Dirk Roofthooft
	Grasland (1996)
	Voor U geknipt – vertolking als theatermonoloog door Bob De Moor
	Tatjana - bewerking van Eugenij Onegin van A.S. Poesjkin

Fabio Wuytack (1981)

Frans Wuytack (1934 * ingeweken)